Eigenlijk klinkt het heel beleefd om te zeggen ‘we luisteren later naar elkaar / we horen elkaar later’. Of in het Engels, zoals ik mijn Italiaantje vaak hoorde zeggen, ‘we listen later’. Niet ‘ik spreek je later’, zoals wij Nederlanders zeggen. Hoezo jij spreekt mij later? En als ik nou geen zin heb om naar jou te luisteren?

Anyway… in Italië wordt een gesprek regelmatig afgesloten met ‘ci sentiamo dopo’. Senitamo komt van het hele werkwoord sentire, dat een brede betekenis heeft. Letterlijk betekent het ‘aanvoelen’ (to sense), en wordt het gebruikt om vier van de vijf zintuigen te beschrijven:

  • l’udito (gehoor)
  • il tatto (aanraking)
  • il gusto (smaak), en 
  • l’olfatto (geur). 

Je kunt aan de zin afleiden over welk zintuig het gaat:
Ho sentito il treno = Ik hoorde de trein.
Senti com’e morbida questa stoffa = Voel hoe zacht deze stof is.
Fammi sentire quel formaggio = Laat me deze kaas proeven.
Si sente il profumo = Je ruikt de geur.

Maar, meestal wordt sentire gebruikt om luisteren/horen aan te duiden:

Pronto, mi senti? = Hallo, kun je me horen?  
Non sento molto bene = Ik hoor niet zo goed  
Sentiamo cosa ha da dire = Laten we luisteren wat hij te zeggen heeft  

En dus ook ‘we listen later’: Ci sentiamo dopo = letterlijk: we luisteren later naar elkaar / we horen elkaar later.